Ołtarzewskie Dni Apostolstwa

Ołtarzewskie dni apostolstwa 2020 – dzień 1.

Dokumenty o formacji do kapłaństwa wśród jej wymiarów, oprócz duchowej, pastoralnej i ludzkiej wskazują także na tę intelektualną. Jej pogłębianiu służą nie tylko wykłady z historii Kościoła, liturgiki, języków obcych, filozofii czy teologii, lecz również naukowe sympozja.

Tego rodzaju dwa wydarzenia miały miejsce w naszym ołtarzewskim domu 22 i 23 pażdziernika br.  i ze względu na pandemię koronawirusa odbywały się hybrydowo: zdalnie i tradycyjnie.

Pierwsze z nich, przeżywane w liturgiczne wspomnienie św. Jana Pawła II, dotyczyło wizji chrześcijańskiego personalizmu głoszonej przez polskiego papieża, która w Jego pontyfikacie stanowiła niezwykle istotne przesłanie dla Europy, natomiast drugiego dnia prelegenci i słuchacze pochylili się nad teologią ciała w nauczaniu Karola Wojtyły.

Czwartkowe wydarzenie zainaugurowali: rektor UKSW ks. prof. Ryszard Czekalski i przełożony prowincjalny Prowincji Chrystusa Króla ks. dr Zenon Hanas SAC.  Prowincjał warszawskiej prowincji księży i braci pallotynów stwierdził m.in., że w dzisiejszym świecie nie ginie zdumienie nad cudem osoby, a syntetyczną definicję współczesnego personalizmu można zawrzeć w słowach, że każdy człowiek jest osobnym rozdziałem.

W pierwszym z wykładów były rektor KUL, etyk i marianin, ks. prof. Andrzej Szostek stwierdził, że nazywanie Europy starym kontynentem wypływa z takiego właśnie jej postrzegania przez świat- podobnie jak starszego człowieka, w którym nie pokłada się już nadziei. Nawiązał też do adhortacji apostolskiej św. Jana Pawła II Ecclesia in Europa, w której papież określił Chrystusa, żyjącego w Kościele jako nadzieję dla naszego kontynentu. Przypomniał, że Karol Wojtyła swoje personalistyczne poglądy zawarł w Osobie i czynie
i Miłości i odpowiedzialności, a dopełnił je refleksją teologiczną w cyklu katechez środowych w latach 1979-1984, wydanych zbiorowo jako publikacja w 1986 pt. Mężczyzną i niewiastą stworzył ich’’. 

Następnie odczytany został referat przygotowany przez ks. prof. Roberta Skrzypczaka z Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Przypomniał on m.in., że już w 1959 r. bp. Karol Wojtyła zaproponował jasną zasadę personalizmu jako kryterium interpretacji nauczania duszpasterskiego- ukazanie, co dzieje się z człowiekiem w Kościele. Jak wskazał ks. Skrzypczak, Karol Wojtyła za główny cel obecności Kościoła w świecie uważał pomoc człowiekowi w odbudowaniu jego autentycznej wartości, co ma stanowić antidotum na ateistyczny kompleks naszych czasów.

Następnie głos zabrał salwatorianin, ks. Piotr Ślęczka, który przybliżył słuchaczom sylwetkę ks. prof. Tadeusza Stycznia- następcy Karola Wojtyły w kierowaniu Katedrą Etyki KUL. Wskazał on, że ks. Styczeń w swym nauczaniu zabiegał o spójną interpretację prawa do życia nienarodzonych. Przywołał także encyklikę Evangelium vitae
i słowa polskiego papieża w obronie dzieci nienarodzonych.

W odczytanym przez ks. prof. Bogumiła Gackę referacie ks. Antonio Panaro- prefekta studiów seminarium Redemptoris Mater w Warszawie wysłuchać można było ujęcia personalizmu w nauczaniu dwóch papieży: Jana Pawła II i Benedykta XVI. Analiza tego tematu pozwala głębiej rozumieć osobę w dzisiejszej Europie. Przypomniał, że w encyklice Centessimus annus św. Jan Paweł II napisał, że człowiek staje się zależny od machiny społecznej, co zamyka mu drogę do zrozumienia jego godności jako osoby i tworzenia autentycznej wspólnoty. W swojej autobiografii Joseph Ratzinger pisze natomiast, że spotkanie z personalizmem naznaczyło jego duchową drogę,
a św. Augustyn wyszedł mu naprzeciw.

W sesji popołudniowej referat Andrisa Sevelsa odczytał p. Cezary Ritter. Autor pochylił się nad tematem personalistycznej mariologii św. Jana Pawła II. Już na wstępie Sevels stwierdził, że Totus Tuus – dewiza Jana Pawła II stanowi świadectwo o głębokiej zażyłości polskiego papieża z Maryją, a całe Jego życie było oddaniem się Chrystusowi przez Niepokalaną. Wspomniał też, że już w czasie Soboru Watykańskiego II przyszły papież stwierdzał, że personalizm jest odpowiedzią Kościoła na klęskę antropologii indywidualistycznej
i kolektywistycznej. Podkreślił, że Maryja była dla Wojtyły realną osobą, a nie abstrakcją i ukazywał on głęboką synowską relację do Niej.

Kolejnym mówcą był p. prof. Wojciech Kaczmarek. Przybliżył on personalistyczną wizję kultury świętego Papieża
z Polski, pochylając się szczególnie nad teatrem. Powołał się na słowa biografa Karola Wojtyły, George’a Weigla, który stwierdził, że w czasach niewoli Kościół był schronieniem dla polskiej tożsamości, a miało to bezpośredni wpływ na życie przyszłego papieża. Miał – zdaniem Weigla – ,,szczególny ogląd ludzkiej kondycji’’ i świadomość, że każdego dnia żyjemy w zmaganiu między tym, kim jestem, a kim powinienem być. Podkreślił, że teatr w wizji Wojtyły to misja dana przez Boga i odpowiedź człowieka (teo- i antropodramatyka).

Następny panel dotyczył wspomnień z pielgrzymek papieża Wojtyły do krajów afrykańskich: Tanzanii, Ugandy, Malawi, Etiopii, Zambii oraz europejskiej wspólnoty osób – patronów Europy. Cezary Ritter przedstawił tę drugą tematykę. Najpierw nawiązał do opisanej w Dziejach Apostolskich drugiej wyprawy misyjnej św. Pawła. Jego zdaniem upór Bożego Ducha skierował Apostołów do Europy. Stwierdził , że nie jest przypadkiem, iż Europa nazywana jest kontynentem świętych. Wśród nich wymienia m.in. Cyryla i Metodego, Wojciecha, Anzelma
z Canterbury,  Stanisława, Brygidę Szwedzką, Teresę Benedyktę od Krzyża czy Katarzynę ze Sieny. Ostatnim
z wykładów był wygłoszony przez ks. Bogumiła Gackę i dotyczył Personalizmu św. Johna Henry’ego Newmana i św. Jana Pawła II. Wspomniał, ze św. Jan Paweł II stwierdził, że Sobór Watykański II był eklezjologicznym
i personalistycznym. Św. kard. Newman stwierdzał, że wierzy w Boga ponieważ wierzy w siebie, gdyż jest głos osoby, rozbrzmiewającej w jego sumieniu.

Na zakończenie, dziękując organizatorom i uczestnikom za udział, ks. Gacka stwierdził, iż dziś misją Europy jest bycie sacrum pośród imperium.

Ołtarzewskie dni apostolstwa 2020 – dzień 2.

Drugie tegoroczne sympozjum dotyczyło teologii ciała w nauczaniu św. Jana Pawła II. Wprowadzenie do niego wygłosił i uczestników przywitał ks. dr hab. Mirosław Mejzner, prof. UKSW, rektor naszego seminarium. Wspomniał on o związkach św. Jana Pawła II z ołtarzewskim domem, m. in. o udziale w 1975 w sympozjum pod hasłem Odpowiedzialni za świat. Ks. Paweł Bortkiewicz stwierdził, że teologia ciała zmusza do chodzenia po ziemi, a nie szybowania w krainę fantazji, stanowi kluczowy element personalizmu św. Jana Pawła II, a ciało jest powołane, by być znakiem i wyrazicielem miłości. W dyskusji ks. wicerektor Leszek Woroniecki określił ideologię gender podstawą rewolucji antropologicznej. Prof. Witold Starnawski w swoim wykładzie pochylił się nad tematem ojcostwa w nauczaniu św. Jana Pawła II. Stwierdził, że ojcostwo człowieka bierze wzór z Bożego ojcostwa. Stworzenie wg. niego jest pierwszym aktem miłości Stwórcy, a istnienie zostało człowiekowi podarowane.

Wykład o dogmacie Niepokalanego Poczęcia NMP w optyce teologii ciała wygłosił ojciec duchowny WSD w Pelplinie, ks. dr Sławomir Kunka. Nazwał św. Jana Pawła II papieżem Słowa, które objawia Ojca. Wskazał też na rzeczywistości, których doświadczyć może człowiek, tj. samotność, ojcostwo Boga, jedność mężczyzny i kobiety
w kluczu jedności Boga i stworzenia oraz nagość, wiążącą się ze wstydem. Podkreślił, że nasza płeć jest jednym
z otrzymanych od Boga darów.

Kolejnym mówcą był ks. dr Bogusław Mielec z Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Nawiązał on m.in. do wypowiedzi Benedykta XVI, iż u podstawy sytuacji kapłaństwa tkwi błąd nieprzyjmowania Słowa Bożego. Przypomniał też o słowach kard. Wojtyły, że konieczne jest tworzenie duchowości małżeńskiej.

Na zakończenie wystąpienie wygłosił ks. prof. dr hab. Marian Kowalczyk, wieloletni rektor naszego seminarium,
a obecnie dyrektor Centrum Teologii Apostolstwa w Ołtarzewie. Stwierdził, że po publikacji encykliki Humanae vitae został zaatakowany św. Paweł VI, a stanowczo stanął w jego obronie ówczesny kardynał Karol Wojtyła – metropolita krakowski. Przyznał też, że niebagatelne znaczenie dla historii Kościoła miał pontyfikat Benedykta XVI. Nawiązał też do opublikowanego w 1985 Listu do młodych, w którym św. Jan Paweł II podjął kwestie teologii ciała
i stwierdził, że warto podejmować tematykę nauczania papieża Wojtyły przy okazji różnych rekolekcji czy spotkań. Ksiądz Profesor podziękował wszystkim prelegentom i uczestnikom.

Na zakończenie ks. Rektor Mirosław Mejzner powiedział, że ODA (Ołtarzewskie Dni Apostolstwa) wybrzmiała
w polifonii mądrych głosów.

Dariusz Szczepanik SAC