Apostolat Biblijny a wyzwania współczesności. Bibliodrama w ewangelizacji. Część I.

Sympozjum rozpoczęło się referatem ks. dr hab. Mirosława Mejznera SAC, rektora Wyższego Seminarium Duchownego Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Ołtarzewie, pt. Pismo Święte jako ucielieśnienie osobowego Logosu.  W swoim referacie ks. Rektor opowiadał m.in. o doniosłym znaczeniu Pisma Św. na przestrzeni wieków. Odwołał się do doświadczenia przeżywania relacji ze słowem Bożym Ojców Kościoła, m.in. św. Hieronima, św. Augustyna, Orygenesa.

Warto nie tylko badać Pismo Św., lecz także, a nawet przede wszystkim pozwolić słowu Bożemu przemówić do siebie – mówił ks. Mejzner.


Następnie Ksiądz Rektor przedstawił główny motyw Ołtarzewskich Dni Apostolskich. Tym motywem jest bibliodrama, która potrafi zafascynować i doprowadzić do praktycznego wyrażania słowa Bożego w życiu konkretego człowieka. Po tym ks. Mejzner przywitał zebranych gości oraz zaprosił ks. prof. dr hab. Franciszka Mickiewiecza SAC, wykładowcę w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie oraz na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, do wygłoszenia prelekcji pt. Znaczenie Biblii w ewangelizacji. Prelegent skupił się na trech wątkach:

1) Jezus Chrystus pierwszym ewangelizatorem i treścią Ewangelii

2) Słudzy słowa Bożego

3) Potrzeba duszpasterstwa biblijnego

Na początku wystąpienia ks. Mickiewicz podkreślił, że wzorem wszelkiego apostolstwa jest sam Jezus Chrystus, który był pierwszym głosicielem Ewangelii. Następnie prelegent odwołał się do trzech różnych tłumaczeń pierwszego zdania Ewangelii wg św. Marka. Warto zaznaczyć, że we wszystkich tłumaczeniach jest zawarty pewien program ramowy, który możemy określić mianem ewangelizacji.  Z kolei sama ewangelizacja nie jest głoszeniem katolickiej nauki społecznej, nie jest również pięknym opowiadaniem mądrościowych sentecji, ale jest głoszeniem Dobrej Nowiny o Jezusie Chrystusie, czyli ukazywaniem jedynej drogi do zbawienia.

Mówiąc o sługach słowa Bożego, Ksiądz Profesor odwołał się do uczonych w Piśmie. Chociaż często spotykamy się z krytyką pod ich adresem, to należy jednak pamiętać, że to oni odegrali ważną rolę w przybliżaniu Pisma Św. ludziom tamtej epoki. Apostołowie chcąc czy niechcąc naśladowali ich przykład interpretacji, dowodzenia, wyjaśniania. Apostołowie także musieli wykazać, że całe Pismo Św. mówi o Jezusie Chrystusie. Oni byli poniekąd zmuszieni do dobrej znajomości Pisma Św. Z kolei Ojcowie Kościoła nierzadko określali samych siebie mianem „sług Słowa Bożego”.

Akcentując ważność prowadzenia duszpasterstwa biblijnego prelegent zachęcał do lepszej zażyłości z Pismem św. Jeżeli chodzi o kolejność czytania poszczególnych ksiąg, to najlepiej rozpocząć od czytania Ewangelii. Na koniec swojego wystąpienia Ksiądz Profesor pokreślił, że słudzy słowa Bożego mają przede wszystkim pomagać sobie i innym odkrywać tajniki Pisma Św., w którym są zawarte słowa życia.


Kolejny prelegent, ks. prof. dr hab. Mirosław Wróbel, dyrektor Instytutu Nauk Biblijnych Wydziału Teologii KUL,  przedstawił zasady interpretacji tekstów biblijnych. Na początku odwołał się do niektórych encyklik papieskich, mówiących o zasadach poprawności interpretowania Pisma Św. Następnie sformułował 20 zasad katolickiej interpretacji słowa Bożego. Zasadą zaś fundamentalną jest stwierdzenie, że Biblia jest słowem Bożym wyrażonym ludzkim językiem. Dlatego należy poznawać Biblię w jej ludzkim uwarunkowaniu. Inne zaś zasady mówią o różnych aspektach badania tekstu biblijnego (np. zasada wykorzystania hermeneutyki filizoficznej mówi o przedrozumienie tekstu. Polega na życiowej relacji do rzeczywistości lub do tradycji czy kultury. To znaczy, że np. osoba żydowska będzie czytała NT w innym przedrozumieniem tekstu natchnionego, niż osoba z innego kręgu społecznego czy kulturowego. Te oraz inne zasady badania tekstu biblijnego stanowią fundament egzegazy biblijnej.

Praca nad tekstem biblijnym nie może ograniczać się tylko do pracy „w laboratorium”,  ale przede wszystkim ma znajdować swoje źródło w oratorium. – skonkludował ks. Wróbel


Kolejny referat wygłosił główny organizator sympozjum, ks. prof. dr hab. Marian Kowalczyk SAC, dyrektor Centrum Teologii Apostolstwa „Pallottianum” i kierownik katedry Teologii Dogmatycznej Pozytywnej Wydziału Teologicznego UKSW, a także wykładowca w Wyższym Seminarium Duchownym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Ołtarzewie. Już sam tytuł prelekcji: Tajemnica Wcielenia: Logos incarnatus według Josepha  Ratzingera – Benedykta XVI nakazał zdecydowanie podkreślić, że według Ratzingera przyjęcie ciała jawi się jako zgoda Syna słuchającego Ojca (posłusznego Ojcu) i to właśnie „posłuszeństwo zostaje wcielone”, co oznacza, że odpowiedź Syna „staje się ciałem”, a „teologia Słowa staje się teologią Wcielenia”. W tym kontekście ks. prof. Kowalczyk przywołał Komentarz J. Kard. Ratzingera do słów dziesiątego rozdziału Listu do Hebrajczyków, który interpretuje wydarzenie Wcielenia jako wewnątrz-Boski dialog: „Utworzyłeś mi ciało”, mówi Syn do Ojca. To utworzenie ciała dokonuje się jednak przez dzięki temu, że nie tylko Syn, lecz także Maryja mówi: „Oto przychodzę pełnić Twoja wolę” (Hbr 10,5-7; Ps 40,6-8). Ciało zostaje utworzone dla Syna dzięki temu, że Maryja cała powierza się woli Ojca i oddaje do dyspozycji swe ciało jako namiot Ducha Świętego, a więc jest Tą, która umożliwiła Wcielenie Syna Bożego. Wobec tego nigdy nie można zapomnieć, że J. Kard Ratzinger – Benedykt XVI cierpliwie i przekonująco uczył, że Logos przyjął ciało – za sprawą Ducha Świętego z Maryi Dziewicy i w swej absolutnej pokorze Syna stał się „Emmanuelem, Bogiem z nami” (Mt 1,23), Bogiem, który rozłożył swój namiot wśród naszych pielgrzymich namiotów ludzkich. Dzięki temu „człowiek zamieszkał w swym domu, jakim jest Słowo”. Modlitwa Jezusa do Ojca: „Uświęć ich w Prawdzie”, znaczy więc w głębszym sensie: „Uczyń ich jedno ze mną, z Chrystusem. Zwiąż ich ze Mną. Przyciągnij do mnie” (Benedykt XVI, adhortacja Verbum Domini, nr 80).

Podczas prelekcji wielokrotnie wybrzmiewała myśl przewodnia, którą można określić w następujący sposób: Logos Incarnatus jest istotnym elementem naszego zbawienia. Prelegent na podstawie dzieł Josepha Ratzingera wyjaśniał słuchaczom, na czym w aspekcie wcielenia Syna Ojca Przedwiecznego polega chrześcijańskie uduchowienie i uświęcenie. Zaznaczył również, że realistą jest ten człowiek, który w Słowie Bożym rozpoznaje fundament wszystkiego. Prelegent podkreślił, iż ten właśnie motyw powoduje, że wyjątkowo ważne jest wchodzenie w komunię z wcielonym Słowem Bożym, zwłaszcza dzięki pełnemu uczestnictwu w Eucharystii (ks. prof. Kowalczyk wspomniał w tym miejscu, że obecni na sympozjum referenci wyznania ewangelickiego w pełni podzielają katolicką wiarę w eucharystyczną obecność Chrystusa pod postacią chleba i wina, przeistoczonych w Jego Ciało i Krew. Dlatego też podczas sprawowania Eucharystii będą mogli przystąpić do komunii św.). Kończąc wystąpienie – w kontekście Złotych myśli Josepha Kard. Ratzingera-Benedykta XVI – prelegent przytoczył lapidarne stwierdzenie Prymasa Tysiąclecia, Stefana Kard. Wyszyńskiego: „Każde słowo Boże jest po to, aby stało się ciałem!”.


Kolejnym prelegentem był ks. dr Krzysztof Marcyński SAC, adiunkt w Instytucie Edukacji Medialnej i Dziennikarstwa na UKSW w Warszawie oraz wykładowca homiletyki w Wyższym Seminarium Duchownym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Ołtarzewie. Swoją prelekcję pt. Kompetencja komunikacyjna Jezusa z Nazaretu rozpoczął od postawienia pytania: jaką kompetencję komunikacyjną miał Jezus z Nazaretu? Następnie skupił się na trzech podstawowych elementach prawdziwej komunikacji, tzn. na wiedzy, umiejętności oraz motywacji. Prelegent stanowczo podkreślił, że bez tych elementów nie możemy mówić o dobrej i autentycznej komunikacji. Kontynuując ten wątek, ks. Marcyński powiedział, że w komunikacji bierzemy pod uwagę sposób mówienia, słuchania oraz reagowania. Badając Ewangelię wg św. Marka prelegent wyróżnił 78 rozmów, 40 z nich to są rozmowy z Jego uczniami. Warto pokreślić, że Jezus z Nazaretu komunikował się z różnymi osobami oraz grupami społecznymi i do każdych z nich miał wyjątkowe podejście. Co się składało na sukces komunikacyjny Mistrza z Nazaretu ?

  • Umiejętność doskonałego słuchania
  • Posiadał doskonały kontakt wzrokowy
  • Doskonale mówił i koncentrował się na języku oraz sposobie wypowiadania się konkretnego rozmówcy
  • Doskonałe wyrażał zainteresowanie i empatię względem innej osoby

W podsumowaniu ks. Marcyński stwierdził, że  Jezusowa umiejętność skutecznego komunikowania się z innymi ludźmi polegała na głębokiej i doskonałej motywacji do komunikacji. Na czym była zbudowana motywacja Jezusa? Na doskonałej miłości. Kompetencja komunikacyjna jest wyrazem Jego miłości. Ta miłość sprawia, że Jego komunikacja jest doskonała. Właśnie takiej komunikacji  prelegent życzył wszystkim uczestnikom sympozjum i tym akcentem skończył się pierwszy blok tematyczny.


Mszy Św., która w tym dniu została odprawiona o godz. 12.00 w kościele seminaryjno-parafialnym pw. Królowej Apostołów,  przewodniczył ks. dr Adrian Galbas SAC, przełożony prowincjalny prowincji Zwiastowania Pańskiego. Gorąco zachęcam do odsłuchania homilii Księdza Prowincjała.

Po Mszy św. miał miejsce uroczysty obiad, a po nim, o godz. 14.00 rozpoczął się drugi blok tematyczny.