Rzymskiej przygody odsłona pierwsza…

Pal­lot­tie­go w Rzy­mie moż­na spo­tkać na każ­dym kro­ku. Wy­star­czy nie­oce­nio­ny ksiądz Ze­non i bu­tel­ka zim­nej wody. Sko­ro więc wszyst­ko to mamy nie­ustan­nie pod rę­ką, Roma sta­je przed nami co­dzien­nie otwo­rem. Za­czę­li­śmy od krót­kich spa­ce­rów i bli­skich spo­tkań z rzym­ski­mi kie­szon­kow­ca­mi. Nie pod­da­jąc się jed­nak, bio­rąc po mi­ni­mum dwa prysz­ni­ce dzien­nie i opa­tru­jąc pierw­sze bą­ble, od­ci­ski i na­de­rwa­ne ścię­gna, szu­ka­li­śmy Świę­te­go Win­cen­te­go da­lej, od­da­la­jąc się bar­dziej od ma­gicz­ne­go domu sióstr Pal­lot­ty­nek Rzym­skich, gdzie go­ści­my. Dru­gie­go dnia swo­je po­dwo­je otwo­rzył przed nami Wa­ty­kan. Zwie­dza­nie ba­zy­li­ki świę­te­go Pio­tra i jej pod­zie­mi, mo­dli­twa przy gro­bie Ojca Świę­te­go Jana Paw­ła II, by­ły dla wszyst­kich wiel­kim prze­ży­ciem. Nie prze­szko­dził w tym wy­jąt­ko­wy brak zro­zu­mie­nia ze stro­ny straż­ni­ków ba­zy­li­ki. Uwień­cze­niem po­po­łu­dnia wa­ty­kań­skie­go by­ły wspól­ne zdję­cia i na­gra­nie po­zdro­wień we wszyst­kich ję­zy­kach fo­rum. I choć sił mo­men­ta­mi bra­ko­wa­ło, po szyb­kiej re­ge­ne­ra­cji pa­stą z lo­kal­ny­mi do­dat­ka­mi, ru­szy­li­śmy na Roma by ni­ght!!! Mia­sto przy­wi­ta­ło nas swo­ją róż­no­rod­no­ścią, otwar­to­ścią,kon­cer­ta­mi, tań­cem… i lo­dziar­nią, w któ­rej wy­bie­ra­li­śmy z po­nad stu sma­ków. Cią­gle jed­nak był w nas nie­do­syt Pal­lot­tie­go. W od­po­wie­dzi trze­ci dzień był w zu­peł­no­ści po­świę­co­ny hi­sto­rii jego oso­by i miej­scom, w któ­rych żył, pra­co­wał, mo­dlił się. Mo­men­tem głów­nym by­ła Msza Świę­ta, od­pra­wio­na w pal­lo­tyń­skim ge­ne­ra­la­cie, do­kład­nie tam, gdzie swój po­czą­tek mia­ło jego wiel­kie dzie­ło. Po­zo­sta­jąc w cha­ry­zma­cie pal­lo­tyń­skim, wie­czór po­świę­ci­li­śmy na oglą­da­nie pre­zen­ta­cji, uka­zu­ją­cych miej­sca, z któ­rych po­cho­dzi­my – na­sze kra­je, mia­sta, pa­ra­fie i wspól­no­ty. Z tą róż­no­rod­no­ścią idzie­my spać. I coś czu­je­my, że Pal­lot­ti szy­ku­je tu dla nas jesz­cze wie­le atrak­cji i miejsc, przez któ­re bę­dzie­my mo­gli go po­zna­wać bar­dziej.

Zapraszamy do odwiedzania strony z naj­śwież­szy­mi in­for­ma­cja­mi z Pallottine Youth Forum.

6 czerw­ca 2010 roku, na Pla­cu Pił­sud­skie­go w War­sza­wie mia­ła miej­sce uro­czy­sta Msza Świę­ta pod­czas któ­rej zo­stał be­aty­fiko­wa­ny słu­ga Bo­ży ksiądz Je­rzy Po­pie­łusz­ko. Na­sze Se­mi­na­rium przy­go­to­wy­wa­ło się do tego waż­ne­go dla Pol­ski i Ko­ścio­ła wy­da­rze­nia. Roz­po­czę­li­śmy od stro­ny kul­tu­ral­nej. Naj­pierw, w po­nie­dzia­łek obej­rze­li­śmy film „Po­pie­łusz­ko. Wol­ność jest w nas” by we wto­rek spo­tkać się z od­twór­cą głów­nej roli Pa­nem Ada­mem Wo­ro­no­wi­czem. Pan Adam opo­wie­dział nam o przy­go­to­wa­niach do roli i o tym jak wy­glą­da jego ży­cie po za­war­ciu przy­jaź­ni z Księ­dzem Jur­kiem (tak mó­wi o bł. Po­pie­łusz­ce). Ak­tor oka­zał się czło­wie­kiem peł­nym cie­pła i wraż­li­wo­ści, któ­ry chce i prze­ży­wa swo­je ży­cie za­wo­do­we i ro­dzin­ne z Pa­nem Bo­giem. Na­szym zda­niem to nie­zwy­kle waż­ne dla sa­me­go fil­mu – po­tę­gu­je jego wia­ry­god­ność, a tym sa­mym prze­sła­nie.

W przed­dzień Mszy be­aty­fika­cyj­nej ze­bra­li­śmy się na na­bo­żeń­stwie, na któ­rym to czy­ta­li­śmy frag­men­ty ka­zań Bło­go­sła­wio­ne­go Mę­czen­ni­ka.

Oby­cza­jo­wo przy­odzia­ni i du­cho­wo na­sy­ce­ni w nie­dzie­lę, kto mo­cen i zdrów, uda­li­śmy się na Plac, by uczest­ni­czyć w tej jak­że wy­jąt­ko­wej Eu­cha­ry­stii.

galeria zdjęć

Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.
Mt 28,19-20

15 maja, pod­czas Mszy św. od­pra­wio­nej w na­szym Wyż­szym Se­mi­na­rium Du­chow­nym, któ­rej prze­wod­ni­czył Jego Emi­nen­cja Ksiądz Ar­cy­bi­skup Sta­ni­sław Gą­dec­ki, czter­na­stu na­szych współ­bra­ci przy­ję­ło z rąk Księ­dza Ar­cy­bi­sku­pa Sa­kra­ment Ka­płań­stwa. Za­rów­no dla ca­łe­go Ko­ścio­ła, jak i dla nas – pal­lo­ty­nów – jest to wiel­ka ra­dość, chwi­la w któ­rej uro­czy­ście śpie­wa­my Bogu Te Deum, dzię­ku­jąc Mu za dar ich po­wo­ła­nia.